ΜΗΝΥΜΑ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ

Τέκνα ἀγαπητά καί περιπόθητα,

Εἰσερχόμεθα σὲ ἕνα ἀκόμη “νέον ἔτος” ἀπὸ τῆς γεννήσεως τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ ἀλλὰ καὶ πορευόμεθα στὸν ἴδιο χρόνο ἀπὸ τὴν πρώτη ἡμέρα τῆς δημιουργίας ὅταν «εἶπεν ὁ Θεός· γενηθήτω φῶς· καὶ ἐγένετο φῶς καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς, ὅτι καλόν· καὶ διεχώρισεν ὁ Θεὸς ἀνὰ μέσον τοῦ φωτὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σκότους καὶ ἐκάλεσεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς ἡμέραν καὶ τὸ σκότος ἐκάλεσε νύκτα. καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωΐ, ἡμέρα μία».

Αὐτὸς εἶναι ὁ πρῶτος καὶ ὁ νέος χρόνος, ποὺ περιγράφεται στὴν πρώτη διήγηση τοῦ βιβλίου τῆς Γενέσεως. Εἶναι ἡ πρώτη καὶ νέα ἡμέρα, ἡ ἀρχὴ τοῦ χρόνου ἀπὸ τὴν ὁποία ξεκίνησε ἡ ζωή.

Γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦμε λοιπόν, ἀγαπητοὶ μου, τὸν νέον χρόνον πρέπει νὰ ἀνατρέξουμε στὴν ἀρχὴ τῆς δημιουργίας τοῦ χρόνου καὶ στὸν λόγο ποὺ ὑπάρχει χρόνος κατὰ τὴν δημιουργικὴ ἀρχή του ἀπὸ τὸν Θεό.

«Εἶπεν ὁ Θεός· γενηθήτω φῶς· καὶ ἐγένετο φῶς». Ἀπὸ τὸ φῶς λοιπὸν θὰ ἀρχίσει ἡ ζωή. Ἀπὸ τὸ φῶς θὰ φωτισθεῖ ὁ κόσμος. Μὲ τὸ φῶς θὰ πορευθεῖ ἡ κτίση ὅλη, ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμὴ τῆς Δημιουργίας ὣς τὰ ἔσχατα. Καὶ ἡ ἐναλλαγὴ ἀνάμεσα στὸ φῶς καὶ τὸ σκότος, ἡ διαδοχὴ τῆς ἡμέρας ἀπὸ τὴ νύχτα θὰ διαμορφώσει τὸν μετρήσιμο χρόνο ποὺ ἀντιλαμβάνεται ὁ ἄνθρωπος ὡς ἐπίγειο χρόνο τῆς ζωῆς του.

Ἡ Δημιουργία ἄρχισε μὲ τὸ φῶς τὸ ὁποῖο ὁ Θεὸς εἶδεν ὅτι εἶναι «καλόν». Αὐτὸ τὸ «καλὸν» σημαίνει ὅτι στὴν ἀρχὴ τὸ φῶς καὶ στὴν συνέχεια ὅλη ἡ δημιουργία ἔχουν μέσα τους τὴν «ἐναποτεθεῖσα δύναμη» ἀπὸ τὸν Θεό, ὅπως λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος. Ἔχουν τὸν λόγο τῆς δημιουργίας τους. Ὅλη ἡ Δημιουργία εἶναι προικισμένη μὲ μιὰ δημιουργικότητα καὶ ζωτικότητα. Διότι ὁ Θεὸς διὰ τῶν Ἐνεργειῶν Του ἐναπόθεσε ἐντὸς τῆς κτίσεως τὴν ζωτικὴ καὶ δημιουργικὴ δύναμη γιὰ τὴν ἐξέλιξη τῆς Δημιουργίας. Καὶ ταυτόχρονα παραχώρησε μιὰ σωτηριώδη εὐκαιρία γιὰ μᾶς τοὺς ἀνθρώπους. Ὁ χρόνος τῆς παρουσίας μας στὴ Δημιουργία, ὁ «βραχὺς αἰών» ὅπως λέγει ὁ Εὐριπίδης, συμπυκνώνει τὴν εὐκαιρία μας γιὰ τὴν αἰωνιότητα.

Ἐδῶ ἀκριβῶς βρίσκεται ἡ σημασία τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ, ὁ λόγος τῆς παρουσίας Του καὶ τῆς Ἐνσαρκώσεώς Του. Μὲ τὴν Ἐνανθρώπησή Του ὁ Κύριος «ἐνεχρονίσθη» καὶ «ἐνεχωρήθη», ἔγινε ὁ Ἴδιος ὁ χρόνος καὶ ὁ χῶρος μας. «Χώρα ζώντων» ὅπως λέγει ὁ Ψαλμωδός. Σαρκώθηκε καὶ μὲ τὴν Σάρκα Του ἦλθε σὲ ὅλες τὶς καταστάσεις μας, στὸ χρόνο καὶ στὸ χῶρο μας, καὶ μᾶς δίνεται συνεχῶς στὴν Ἐκκλησία μὲ τὴν Θεία Κοινωνία μέσα στὸν χρόνο μας ὡς πρόγευση μετοχῆς, ὡς ἀρραβώνας τῆς αἰωνίου Ζωῆς.

Εἶναι ἐξαιρετικὰ σημαντικὸ νὰ ἀντιλαμβανόμαστε διαρκῶς ὅτι ὡς ἄνθρωποι ἔχουμε αὐτὸ ποὺ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ὀνομάζουν δερμάτινους χιτῶνες δηλαδὴ τὴν κτιστότητά μας καὶ τὴν χρονικότητά μας, ἀλλὰ ταυτόχρονα ἔχουμε καὶ τὴν προοπτικὴ ὡς εἰκόνες Θεοῦ τοῦ καθ’ ὁμοίωσιν, δηλαδὴ τῆς δυνατότητας καὶ τῆς ἱκανότητας νὰ θεωθοῦμε νὰ ξεπεράσουμε τὸν χρόνο καὶ τὸ χῶρο. Ἐπειδὴ ὑπάρχει μέσα στὸν ἄνθρωπο λοιπὸν ἡ δυνατότητα τῆς ἐπικοινωνίας μὲ τὸ Θεό, τῆς ζωντανῆς συνάντησης μὲ τὸν ἀγαπημένο Χριστὸ ἡ σχέση καὶ ἐπικοινωνία μεταξὺ ζῶντος Θεοῦ καὶ ζῶντος ἀνθρώπου εἶναι ἄμεση, δὲν μεσολαβεῖ ὁ χρόνος καὶ ὁ χῶρος. Πράγμα ποὺ σημαίνει ὅτι δὲν ἔχει δημιουργηθεῖ ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὸν χῶρο καὶ τὸ χρόνο. Αὐτὰ ὑπάρχουν ὡς διαστάσεις καὶ ὅρια στὸν ἄνθρωπο. Κι ἐμεῖς ὡς εἰκόνες τοῦ Θεοῦ καλούμεθα νὰ ὑπερβοῦμε τὰ ὅριά μας, τὸν χρόνο καὶ τὸν χῶρο νὰ τὰ μεταμορφώσουμε γιὰ νὰ θεωθοῦν καὶ αὐτὰ μέσα μας ἐν Χριστῷ.

Στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ οἱ φυσικοὶ περιορισμοὶ παρέρχονται καὶ ὁ ἄνθρωπος ἀπελευθερώνεται ἀπὸ αὐτούς. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς μᾶς ἀπελευθερώνει κρατώντας μας ἀπὸ τὸ χέρι. Μαζὶ λοιπόν, εἰσέρχεται καὶ ὁ χρόνος καὶ ὁ χῶρος, διὰ τοῦ ἀνθρώπου, καὶ μὲ τὸν ἄνθρωπο στὴν αἰωνιότητα.

Ἡ σχέση καὶ ἐπικοινωνία μεταξὺ ζῶντος Θεοῦ καὶ ζῶντος ἀνθρώπου ὅπως εἴπαμε εἶναι ἄμεση ὅταν ἔχουμε δυνατὴ πίστη καὶ ἀγαποῦμε μὲ ὅλη τὴν καρδιὰ καὶ τὴ διάνοιά μας τὸν Θεό. Στὴ σχέση μας αὐτή, μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἐπεμβαίνουμε στὸ χῶρο καὶ στὸ χρόνο.

Ἂς δοῦμε δύο παραδείγματα τέτοιας ἐπέμβασης. Τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ τοῦ διαδόχου τοῦ Μωυσῆ, περίπου τὸν 15ο αἰώνα πρὸ τῆς γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ, στὴν πόλη Γαβαὼν ἐγγὺς τῆς Ἱερουσαλὴμ ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ γιὰ νὰ βοηθήσει τὸν λαό του ὁ ὁποῖος μαχόταν γιὰ νὰ φτάσει στὴ Χαναάν, τὴ γῆ τῆς ἐπαγγελίας, ὕψωσε τὰ χέρια του στὸν οὐρανὸ καὶ μὲ πίστη στὸ Θεὸ προσευχήθηκε καὶ εἶπε: «Στήτω ὁ ἥλιος, κατὰ Γαβαὼν καὶ ἡ σελήνη», ἂς σταθεῖ ὁ ἥλιος καὶ ἡ σελήνη. «Ἔστη ὁ ἥλιος κατὰ μέσον τοῦ οὐρανοῦ καὶ οὐκ ἐγένετο ἡμέρα τοιαύτη οὐδὲ τὸ πρότερον οὐδὲ τὸ ἔσχατον, ὥστε ἐπακοῦσαι Θεὸν ἀνθρώπου», καὶ πράγματι ὁ ἥλιος σταμάτησε ἀκίνητος στὸ μέσον του οὐρανοῦ ἐπὶ μία ὁλόκληρη ἡμέρα. Τόσο μεγάλη καὶ ἐπιφανὴς ἡμέρα δὲν ἔγινε ποτὲ προηγουμένως, οὔτε στὸ ἀπώτατο οὔτε στὸ ἐγγὺς παρελθόν, καὶ τόσο μεγάλο θαῦμα νὰ ἀκούσει δηλαδὴ ὁ Θεὸς τέτοια αἴτηση ἀπὸ ἄνθρωπο. Ἔγινε δὲ αὐτὸ τὸ πρωτοφανὲς καὶ μοναδικὸ θαῦμα, διότι ὁ Κύριος ἦταν μαζὶ μὲ τὸ περιούσιο λαό Του.

Ἀλλὰ καὶ τὸ 16ο αἰώνα μετὰ τὴν γέννηση τοῦ Θεανθρώπου, στὴν Ἀλεξάνδρεια, ὅταν ὁ Πατριάρχης ἅγιος Ἰωακεὶμ ὁ Πάνυ, δηλ. ὁ μέγας, κλήθηκε ἀπὸ τὸν Σουλτάνο νὰ ἀποδείξει τὴν πίστη τῶν Χριστιανῶν εἰδάλλως θὰ ὁδηγοῦσε ὅλο τὸ ποίμνιο καὶ ἐκεῖνον σὲ σφαγή. Καὶ τοῦ ἔθεσε ὡς πρόκριμα τὴν ἐπιβεβαίωση τῆς ἀλήθειας τοῦ λόγου στοῦ Κυρίου «ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ, μετάβα ἔνθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται». Ἂν ἔχετε ἀληθινὴ πίστη ὅσο ἕνας κόκκος συνάπεως μπορεῖτε νὰ μετακινήσεται ἕνα βουνό. Καὶ ὁ ἅγιος Πατριάρχης Ἰωακεὶμ μὲ τὸ ποίμνιό του προετοιμασθεὶς τριημέρως διὰ νηστείας καὶ προσευχῆς, παρέστη στὸ σημεῖο ποὺ τοῦ ὑποδείχθηκε καὶ ἐνώπιον τοῦ Σουλτάνου ἐποίησε τὸ μέγα ἐκεῖνο θαῦμα, ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου μετατοπίσας τὸ ἀπέναντι ὄρος, τὸ ὁποῖο ἕως σήμερα ὀνομάζεται «ντοῦρ ντὰγ» ποὺ θὰ πεῖ «στάσου, σταμάτα ὄρος».

Βλέπουμε λοιπόν, ἀγαπητοὶ, ὅτι ὑπακούοντας στὸν Θεό, ἀναζητώντας μὲ λαχτάρα τὸ Πρόσωπο τοῦ Θεοῦ, κάνοντας μοναδικὸ καὶ ὕψιστο μέλημα τῆς ζωῆς μας τὴν συνάντηση μαζὶ Του, ἡ ζῶσα ἐμπειρία τοῦ Ζῶντος Θεοῦ μας, μᾶς κάνει νὰ ἐπεμβαίνουμε μὲ τὴ Χάρη Του στὶς φυσικὲς συνθῆκες τοῦ χώρου καὶ τοῦ χρόνου.

Ὄχι βεβαίως γιὰ νὰ ἐπιδείξουμε τὶς δυνατότητες τῶν δυνάμεων τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως πολὺ συχνὰ ἀκοῦμε στὶς μέρες μας ὅτι χρειάζεται νὰ κάνουμε, δηλαδὴ νὰ ἀποδείξουμε τί εἶναι ὁ Ἄνθρωπος, ἀλλὰ ἀντιθέτως γιὰ νὰ παραδεχθοῦμε ὅτι ὁ χῶρος καὶ ὁ χρόνος εἶναι ὁ οἶκος μας, ἐντὸς τοῦ ὁποίου ζοῦμε. Εἴμαστε στὸν οἶκο τοῦ Πατρός μας ἀλλὰ πρωτίστως θέλουμε τὸν Πατέρα μας καὶ ὄχι τὸν οἶκο. Βλέπουμε τὸν ἑαυτό μας, τὸν κόσμο μας, τὸ χῶρο καὶ τὸ χρόνο μας μέσα στὴ μεγάλη εὐσπλαχνία καὶ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, στὸν οἶκο τοῦ Πατέρα μας, οἶκο στὸν ὁποῖο ὅμως ὁ Θεὸς εἶναι ὁ ἔνοικος, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Ἀναστάσιος ὁ Σιναΐτης, «οἶκον ἔχων τὸν Θεὸν ἔνοικον». Ὁ ἀληθινὸς Χριστιανὸς εἶναι ὁ χῶρος καὶ ὁ χρόνος τοῦ Θεοῦ.

Ἂς ἔχουμε λοιπὸν τὸν γλυκὺ καὶ ἀγαπημένο Θεὸ ἔνοικό μας, ὥστε κάθε ἔτος τῆς ζωῆς μας νὰ εἶναι ἕνα νέον ἔτος ποὺ θὰ λαμπρύνεται ἀπὸ τὸ Φῶς καὶ τὴ Χάρη Του.

Χρόνια πολλά μέ ὑγεία καί εὐλογίες!

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ

+ΠειραιςΣΕΡΑΦΕΙΜ

Ο Σεβσμ.Μητροπο. Πειραιώς για το σύμφωνο συμβίωσης

Ἡ κατάθεσι στό Ἐθνικό Κοινοβούλιο καί ἡ συζήτηση στήν ἁρμόδια Ἐπιτροπή τοῦ Βουλῆς καί μάλιστα μέ τήν διαδικασία τοῦ ἐπείγοντος πού κατά τήν Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πρέπει νά ἔχει ψηφισθῆ πρό τῶν Χριστουγέννων, τοῦ νομοσχεδίου «Σύμφωνο συμβίωσης καί ἄλλες διατάξεις» μέ τήν σύμφωνη κατ’ἀρχάς γνώμη τῆς πλειοψηφίας τῆς ἀντιπολιτεύσεως (Νέα Δημοκρατία, Δημοκρατική Συμπαράταξη, Ποτάμι, Ἕνωση Κεντρώων) μέ τό ὁποῖο θεσμοθετεῖται πλέον «ἐκφαντορικῶς» ἡ ἀνατροπή τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας καί φυσιολογίας καί προβάλλεται ὡς ἔννομο ἀγαθό πού δεῖται ἐννόμου προστασίας ἡ παράχρησι τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος καί ἡ παράνοια τῆς ἀντιαισθητικῆς μιμήσεως τοῦ ἑτέρου φύλου καί ἡ ψυχοπαθολογική ἐκτροπή ἐκ τῆς ὑγιοῦς ἀνθρωπίνης σεξουαλικότητος πού ἀποτελεῖ ἐφαλτήριο τῆς συνδημιουργίας μέ τόν Θεό, ἐγκαινιάζει μέ τόν πλέον ἐπίσημο τρόπο τόν κρατικό διωγμό τῆς ἀμωμήτου Πίστεώς μας.

Ὅσοι ἐκ τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Προσώπων δέν τό ἔχουν ἀντιληφθεῖ, ἔχουν ἀνάγκη πολλῆς προσευχῆς καί δυστυχῶς θά τό ἀντιληφθοῦν ἐπώδυνα λίαν προσεχῶς.

Ὁ πόλεμος κατά τῆς ἀληθοῦς Πίστεως εἶναι βέβαια διαχρονικός ἀπό τίς δαιμονικές δυνάμεις ἀλλά τουλάχιστον στήν αἱματοπότιστη ἀπό αἷμα μαρτύρων καί ἡρώων χώρα μας -πού νά ἐφαντάζοντο γιά ποιούς ἐπιγόνους μαρτυροῦσαν!- ἐτηροῦντο ἀπό τούς κυβερνῶντες κάποια προσχήματα.

Τό σχέδιο ὅμως τοῦ Διεθνιστικοῦ Σιωνιστικοῦ τέρατος, ὅταν στό Ἰσραήλ δέν τολμᾶ κανείς νά συζητήση ἕνα τέτοιο θέμα, πού ἄρχισε μέ τήν Κυβέρνηση τοῦ συμφοιτητοῦ μου Κώστα Καραμανλῆ καί τήν εἰσαγωγή στήν ἔννομη τάξη τοῦ συμφώνου συμβίωσης μεταξύ ἑτεροφύλων (ὑπουργός Χατζηγάκης) προσέφερε τήν αἰτιολογική βάσι στό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων νά καταδικάση τήΧώρα μας γιά παραβίασι τῶν ἀρχῶν τῆς ἰσότητος, συνεχίστηκε ἀπό τήν συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας-ΠΑΣΟΚ τῶν κ.κ. Σαμαρᾶ-Βενιζέλου μέ τόν Ἀντιρατσιστικό Νόμο (4285/2014) πού θεσμοθέτησε ἕτερο γενετήσιο προσανατολισμό πέραν τοῦ κατά φύσιν (ὑπουργός Ἀθανασίου), ὁλοκληρώνεται ἀπό τήν συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (ὑπουργός Παρασκευόπουλος) μέ τήν σύμψηφο γνώμη τῆς συντριπτικῆς πλεοψηφίας τῆς Ἀντιπολιτεύσεως καί παραμένει μόνο τό θέμα τῆς «τεκνοθεσίας» πού ἀντικατέστησε τόν ὀρθό ὅρο υἱοθεσίας γιά προφανεῖς λόγους καί πού θά εἶναι τό ἀμέσως ἑπόμενο βῆμα, γιά τήν ἀποδόμηση στίς συνειδήσεις τῶν ἀνθρώπων καί εἰδικά τῶν νέων τῆς ἀξίας τῆς κατά φύσιν οἰκογενείας, τοῦ μόνου ἀληθοῦς κυττάρου τῆς κοινωνίας.

Μία ἁπλή ἀνάγνωσι τῶν ἄρθρων τοῦ νομοσχεδίου μέ τήν αὐστηροποίηση τῶν διατάξεών του (λ.χ. ἡ διάλυσι προβλέπει τήν ἐπίδοσι διά δικαστικοῦ ἐπιμελητοῦ) ἐξισώνει τό σύμφωνο συμβίωσης πρός τήν ἔννοια τοῦ λεγομένου πολιτικοῦ γάμου καί ἀποδεικνύει περίτρανα ὅτι ὅλος αὐτός ὁ σχεδιασμός ἔγινε γιά τό γκρέμισμα τῆς ἐννοίας τῆς οἰκογενείας, ὅπως ὁ Δημιουργός Θεός τῆς ἀνθρώπινης φυσιολογίας ἔχει καθωρίσει, γεγονός πού ἐπεσήμανε εὐστόχως ὁ Γεν. Γραμματέας τοῦ ΚΚΕ κ. Δημήτριος Κουτσούμπας στόν τηλεοπτικό δίαυλοMegaσήμερα.

Τό φοβερό ὅλης αὐτῆς τῆς τραγικότητος εἶναι, ὅτι κανείς οὔτε πνευματικός ἄνθρωπος, οὔτε ἁρμόδιος ἐπιστήμων, οὔτε πολιτικός ἄνδρας ἤ γυναίκα δέν θέλησε νά καταδείξη τήν ἀληθινή φύσι αὐτοῦ τοῦ ἀνοσιουργήματος, πού εἶναι ἡ νομική ἀναγνώρισι τῆς παραχρήσεως τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος ἀπό τίς πρακτικές τῆς ὁμοφυλοφιλίας καί ἡ ἀνατροπή τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας πού ἔχουν ὡς ἐπίχειρα τρομακτικές ἀσθένειες, ἀφόρητο πόνο καί ἀκόμη τόν ἴδιο τόν θάνατο.

Σέ πρόσφατη ἡμερίδα τῆς Στοματολογικῆς Ἑταιρείας Ἑλλάδος, στό Εὐγενίδειο Ἵδρυμα πού παρέστην, ὑπῆρξαν ἐπίσημες ἰατρικές ἀνακοινώσεις γιά τήν τρομακτική αὔξησι τοῦ καρκίνου τοῦ στόματος σέ ποσοστό 80% ἀπό τήν δράσι τοῦ ἰοῦ τῶν ἀνθρωπίνων θηλωμάτων πού προέρχεται ἀπό τόν γενετήσιο χῶρο.

Εἶναι ἀπάνθρωπες οἱ πρακτικές τοῦ σοδομιτισμοῦ γιά τήν ψυχοσωματική ὑγεία τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καί δέν ἀποτελεῖ ὅπως ψευδέστατα ἰσχυρίζονται οἱ κυβερνῶντες, ἀνθρώπινο δικαίωμα ἡ θεσμοθέτησι αὐτῆς τῆς ἀνειπώτου φρίκης αἰσχρότητος, γιατί δέν συνδέεται μέ τήν ἀνθρώπινη φύσι ἀλλά ἀποτελεῖ ψυχοπαθολογική ἐκτροπή ἀπό αὐτήν, ὅπως μέχρι τό 1970 ἡ παγκόσμια ἰατρική κοινότης, ἐδέχετο καί ὅπως ἡ Νομική ἐπιστήμη διδάσκει (βλ. «Τά περί τό γενετήσιο ἔνστικτο ἐγκλήματα» Γ.Ἀ. Μαγκάκη, Ἀθήνα 1975) καί μετά μέ ἐξαγορά συνειδήσεων καί ἄφθονο χρῆμα ἀπό τό παγκόσμιο Σιωνιστικό λόμπυ ἡ ψυχοπαθολογική ἐκτροπή ὀνομάστηκε ἁπλή «διαφορετικότητα» γιά νά χωματοποιηθοῦν οἱ ἄνθρωποι καί νά ἀποβοῦν «χρήσιμοι ἠλίθιοι» γιά τήν καταδολίευση τῆς ἐλευθερίας τους.

Ἐπικαλοῦνται ἀνερυθρίαστα οἱ κυβερνῶντες τήν Εὐρωπαϊκή ὁμοφωνία στό συγκεκριμένο ζήτημα ἀλλά ἀποκρύπτουν ὅτι ἡ μεταχριστιανική Εὐρώπη ἔχει «εἰσοδεύσει» στήν χώρα τῶν «Σοδόμων καί Γομόρων» ἀφοῦ προσφάτως τό Γερμανικό κοινοβούλιο (Bundestag) συνεζήτησε σχέδιο νόμου γιά τήν ρύθμισι τῆς κτηνοβασίας καί τήν ἀλλαγή τοῦ ἰσχύοντος νομοθετικοῦ πλαισίου πού τήν ἐπιτρέπει μέ ἀντιμέτωπη τήνZETAτοῦ Μίχαελ Κίοκ, ὀργάνωση ὑπεράσπισης τῶν δικαιωμάτων τῶν κτηνοβατῶν, πού κατ’ αὐτήν ἀνέρχονται σέ 100.000 Γερμανούς πολίτες.

Εἶναι σημαντικό ὅτι σέ ἄρθρο πού δημοσιεύθηκε στήν ἑλβετική ἐφημερίδαLeMatinἡ ἐκπρόσωπος τοῦ παραρτήματος Βερολίνου τῆς Ὁμοσπονδίας ἐναντίον τοῦ βιασμοῦ τῶν ζώωνBMTκ.ClaudiaLotzἀνέφερε ὅσο ἀπίστευτο καί κτηνῶδες εἶναι, ὅτι σέ ὅλα τά εἴδη ζώων ὑπάρχουν θύματα βιασμοῦ ἀπό ἀνθρώπους καί ὅτι στό καταφύγιο τῆς Βρέμης τήν «Κιβωτό τοῦ Νῶε» ἔχουν φιλοξενήσει καί περιθάλψει πολλά κακοποιημένα ζῶα.

Τό «προοδευτικό» καί «δημοκρατικό» αὐτό σύστημα συμπληρώνει μέ ἐκκωφαντικό τρόπο ἡ «δημοκρατική» λειτουργία τοῦ παιδοφιλικοῦ κόμματος στήν ὈλλανδίαPNVD, πού μέ ἀπόφαση τοῦ τοπικοῦ Δικαστηρίου τῆς Χάγης ἡ Ὀλλανδική Κυβέρνηση τό ἀνεγνώρισε ἐπίσημα καί βέβαια θεώρησε «συννόμους καί ἐντός συνταγματικοῦ τόξου» τούς βασικούς στόχους τοῦ συγκεκριμένου κόμματος πού εἶναι οἱ ἀκόλουθοι: «Νομιμοποίηση της σεξουαλικής επαφής μεταξύ ενηλίκων και ανηλίκων από 12 ετών.

Νομιμοποίηση της κατοχής παιδικού πορνογραφικού υλικού για προσωπική χρήση. Κατάργηση κάθε νομοθεσίας που απαγορεύει την σεξουαλική επαφή μεταξύ ανθρώπων και ζώων».

Ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι ἡ παρά φύσι ἀσέλγεια τήν ὁποία τό ποινικό μας δίκαιο κολάζει ὡς ἔγκλημα μέ τό ἄρθρο 347 τοῦ ΠΚ καί ἑπομένως μετά τήν θεσμοθέτηση αὐτοῦ τοῦ καταπτύστου νομοθετήματος θά πρέπει νά μεταβληθῆ καί ὁ νομικός μας πολιτισμός, διότι στό συγκεκριμένο ἄρθρο διώκεται τό κακούργημα ὅταν διαπράττεται καί μέ ὑπεξούσιο πρόσωπο.

Τί θά γίνει λοιπόν ἐάν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης ἕνας ἐργοδότης μέ τόν ὑπάλληλό του;

Εὐστόχως τό περιοδικό τοῦ Συλλόγου «Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής» διερωτᾶται: «Ἡ σχιζοφρένεια εἶναι ἀνθρώπινο δικαίωμα; Ἡ κλοπή εἶναι ἀνθρώπινο δικαίωμα; Τά ναρκωτικά εἶναι ἀνθρώπινο δικαίωμα; γιατί συμβαίνουν στήν κοινωνία μας» Ὑπάρχει ὅμως ἐχέφρων ἄνθρωπος καί μή ἐθελόδουλα ἐξαρτημένος πού νά προτείνει τήν θεσμοθέτησή τους;

Ὁ πόλεμος κατά τῆς ἀμωμήτου Πίστεως καί ὁ διωγμός της ἄρχισαν ἐπίσημα καί στή χώρα μας καί καλούμεθα ὡς παιδιά τῶν ἁγίων καί μαρτύρων καί ἡρώων τῆς Πίστεώς μας νά μιμηθοῦμε τό δικό τους μοναδικό Σταυροαναστάσιμο καί μαρτυρικό παράδειγμα.

Θά μᾶς ὑβρίσουν χυδαῖα ὅπως τόν πολιό καί ἀγωνιστή Σεβ. Μητροπολίτη Καλαβρύτων κ. Ἀμβρόσιο πού ἐξέφρασε τόν ἀποτροπιασμό του γιά ὅλα αὐτά τά βορβορώδη καί παρανοϊκά, θά μᾶς προπηλακίσουν ὅπως εἶχα τήν τύχη ἀπό τόν πάλαι ποτέ ἐξαίρετο κωμικό κ. Χάρυ Κλύν ὁ ὁποῖος δημοκρατικότατα μέ ἀποκάλεσε «καρνάβαλο» καί «σκατόφατσα» (Ἐφημ. Κόντραnews15/12/2015, σελ. 8), ἴσως καί νά μᾶς φυλακίσουν καί νά μᾶς ἐξοντώσουν, ἀλλά ἐμεῖς πρέπει νά τηρήσουμε τήν πιστότητά μας ἄχρι θανάτου «πειθαρχεῖν Θεῷ μᾶλλον ἤ ἀνθρώποις» (Πραξ. 5, 29) γνωρίζοντες ὅτι ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ θλίψι θά ἔχωμε (Ἰω. 16,33) διότι ὁ κόσμος μᾶς μισεῖ ἐπειδή ὁ Κύριος μᾶς ἐξέλεξε ἐκ τοῦ κόσμου (Ἰω.15,18-19) στόν ὁποῖο κοσμοκράτωρ εἶναι ὁ Ἄρχων τοῦ σκότους καί τά πνευματικά τῆς πονηρίας (Ἐφεσ. 6,12) μέ τήν βεβαία καί ἀσφαλῆ διαβεβαίωσι τοῦ Νικητοῦ τοῦ θανάτου «μή φοβεῖσθε ἀπό τῶν ἀποκτεινόντων τό σῶμα, τήν δέ ψυχήν μή δυναμένων ἀποκτενεῖν» (Ματθ. 10,28) .

Ὅσον ἀφορᾶ στούς δύστηνους πολιτικούς ἄνδρες καί γυναῖκες πού θεσμοθετοῦν, προωθοῦν ἤ ἀνέχονται τήν ἀνατροπή τοῦ θείου καί τοῦ ἀνθρωπίνου Νόμου, καθώς καί σέ ὅλους τούς παντοειδεῖς ἰνστρούκτορες τοῦ δαιμονικοῦ περιπαίγματος πού λυσσομανοῦν ἐναντίον τῆς ἀληθείας καί πού προβάλλουν «σκωπτικά» τό «ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» στρεβλώνοντας ἀφόρητα τήν ἔννοιά του καί ἐξισώνοντας τά πρόσωπα τῶν «ἀλλήλων» μέ τά αἴσχιστα καί βορβορώδη πάθη τῆς ἀτιμίας ἐπιφυλάσσεται ὁ αἰώνιος λόγος τῆς ὁριακῆς ἀποκαλύψεως τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου «ὁ ἀδικῶν ἀδικησάτω ἔτι καί ὁ ρυπαρός ρυπαρευθήτω ἔτι...ἰδού ἔρχομαι ταχύ καί ὁ μισθός μου μετ’ἐμοῦ, ἀποδοῦναι ὡς τό ἔργον ἔσται αὐτοῦ.

Ἐγώ τό Α καί τό Ω ὁ πρῶτος καί ὁ ἔσχατος, ἀρχή καί τέλος... ἔξω οἱ κύνες καί οἱ φαρμακοί καί οἱ πόρνοι καί οἱ φονεῖς καί οἱ εἰδωλολάτραι καί πᾶς ὁ φιλῶν καί ποιῶν ψεῦδος» (Ἀποκ. 22, 12-15).

Τέλος ἐκ προσώπου τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱ. Μητροπόλεως δηλώνουμε πρός πάντας τούς πολιτικούς καί πολιτειακούς ἄρχοντας πού θά συμβάλλουν στήν θεσμοθέτησι τοῦ ἠθικοῦ αὐτοῦ ἐξαμβλώματος ὅτι παύομεν οἱανδήτινα μετ’ αὐτῶν σχέσι καί τούς παρακαλοῦμε νά παύσουν καί ἐκεῖνοι μαζί μας, ἐφαρμόζοντες τό Εὐαγγελικό «Μὴ γίνεσθε ἑτεροζυγοῦντες ἀπίστοις· τίς γὰρ μετοχὴ δικαιοσύνῃ καὶ ἀνομίᾳ;

Τίς δὲ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος; Τίς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαλ;

Ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου; Τίς δὲ συγκατάθεσις ναῷ Θεοῦ μετὰ εἰδώλων; Ὑμεῖς γὰρ ναὸς Θεοῦ ἐστε ζῶντος, καθὼς εἶπεν ὁ Θεὸς ὅτι ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω, καὶ ἔσομαι αὐτῶν Θεός, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι λαός.

Διὸ ἐξέλθατε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε, κἀγὼ εἰσδέξομαι ὑμᾶς, καὶ ἔσομαι ὑμῖν εἰς πατέρα, καὶ ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς υἱοὺς καὶ θυγατέρας, λέγει Κύριος παντοκράτωρ» (Β΄Κορ 6, 14-18).

Το γραφείο νεότητας της Ι.Μ.Πειραιώς σας προσκαλεί...

Μεγάλη Εορταστική Εκδήλωση με την ευκαιρία των Εορτών του Αγίου Δωδεκαημέρου (Χριστούγεννα – Πρωτοχρονιά – Φώτα), διοργανώνει και εφέτος το Γραφείο Νεότητος της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Η Εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2015 στις 6:30 το απόγευμα, στην αίθουσα Εκδηλώσεων του Πειραϊκού Συνδέσμου (Καραΐσκου 104) με γενικό τίτλο «Χριστουγεννιάτικες ειδήσεις… μετά μουσικής».

Περισσότεροι από 300 νέους και νέες, μέσα από Χριστουγεννιάτικα τραγούδια, κάλαντα και δρώμενα, θα προσπαθήσουν να μεταφέρουν σε όλους τους παρευρισκομένους το πραγματικό νόημα της Μητρόπολης των Εορτών· των Χριστουγέννων.

Στο τέλος της Εκδήλωσης, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ.κ.Σεραφείμ, θέλοντας να τιμήσει την Ιερατική Οικογένεια, θα προσφέρει δώρα στα παιδιά των Ιερών της Μητροπολιτικής μας περιφέρειας.

Η είσοδος είναι ελεύθερη για όλους.

Επιστολή Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς προς τον Υπουργό Παιδείας

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ ἀπέστειλε τήν ἀκόλουθη ἐπιστολή πρός τόν Ἐξοχώτατο Ὑπουργό Παιδείας, Ἔρευνας καί Θρησκευμάτων κ. Νικόλαο Φίλη μέ ἀφορμή τό θόρυβο πού ἔχει προκληθῆ σχετικά μέ τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, τήν λειτουργία Κατεύθυνσης Ἰσλαμικῶν Σπουδῶν καί τόν χωρισμό Ἐκκλησίας-Πολιτείας.

Ἐξοχώτατε Κύριε Ὑπουργέ,

Μετά τιμῆς πρός τό Ὑμέτερο πρόσωπο τοῦ ὁποίου δέν διαμφισβητῶ τήν εὐθύτητα καί εἰλικρίνεια, ὡς διαποιμαίνων τήν Ἱ. Μητρόπολι Πειραιῶς καί ἐκ προσώπου τοῦ εὐαγοῦς Κλήρου καί τοῦ φιλοχρίστου λαοῦ Αὐτῆς, σέ σχολιασμό τῆς Ὑμετέρας γραπτῆς ἀπαντήσεως σέ ἐρώτηση κοινοβουλευτικοῦ ἐλέγχου καί τῆς ἀπό 20/10/2015 πρός τήν Ὑμετέρα Ἐξοχότητα ἀπευθυνθείσης δημοσίας ἐπιστολῆς ὑπό τοῦ Θεολογικοῦ Συνδέσμου «ΚΑΙΡΟΣ» διά τῆς ὁποίας αἰτεῖται «νά ἐφαρμόσετε ἀπό τήν ἑπόμενη χρονιά 2016-2017 τά νέα προγράμματα σπουδῶν τοῦ μάθήματος τῶν Θρησκευτικῶν γιά Δημοτικό, Γυμνάσιο καί Λύκειο» πού ὁ Ἐλλογ. Πρόεδρος τοῦ ΚΑΙΡΟΥ Καθηγητής κ. Δημήτριος Μόσχος περιέγραψε ὅτι «θά ἑστιάζουν μέ γνωσιακή λογική στή χριστιανική ὀρθόδοξη παράδοση καί ὄχι κατηχητική παρέχοντας παράλληλα συστηματική προσέγγιση στίς ἄλλες θρησκεῖες», προάγομαι ὅπως παρατηρήσω τά κάτωθι:

Εἶναι μύθευμα ὅτι στήν ἑλληνική μαθησιακή κοινότητα τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν εἶναι δῆθεν μονο-ομολογιακό μάθημα ἐνῶ εἶναι πολυ-ομολογιακό μάθημα ὀρθόδοξο, μουσουλμανικό στήν Δ. Θράκη καί Ρωμαιοκαθολικό στήν Σῦρο. Ὅπως εὔστοχα παρατηρεῖ ὁ Ἐλλογ. Καθηγητής Ἐκκλ. Δικαίου τοῦ ΑΠΘ κ. Κυριάκος Κυριαζόπουλος «δέν παρουσιάζει κανένα ἀξιόλογο πρόβλημα καί οἱ ἀπαλλαγές πού ζητοῦνται εἶναι ἐλάχιστες» διότι ἐάν τό Ὑμέτερο Ὑπουργεῖο χωρίσει στήν κατεύθυνση τῶν Ὑμετέρων ἀπόψεων ἀποδεχόμενο οὐσίᾳ τήν πρότασι τοῦ Συνδέσμου ΚΑΙΡΟΣ δηλ. τήν καθιέρωση τοῦ νέου μαθήματος τῆς μεταμοντέρνας «διαθρησκευτικῆς πνευματικότητας» τότε τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν θά καταρρεύσει παταγωδῶς καί ἡ ὑποχρεωτικότητά του θά κλονισθεῖ ἐν τῇ πράξει, διότι ἡ ποιμαίνουσα Ἐκκλησία θά προτρέψει τούς γονεῖς τοῦ ποιμνίου Της νά προβάλουν ἀντίρρηση συνειδήσεως στό μάθημα τῆς μεταμοντέρνας θρησκευτικῆς «πνευματικότητας» ἀρνούμενοι βεβαίως τήν θρησκευτική πεποίθηση τοῦ ἐσωτερισμοῦ καί τήν «κατήχηση» στόν θρησκευτικό σχετικισμό καί στήν ἐκκοσμίκευση, ἔστω καί ἄν προσδίδεται πολιτιστική ἔμφαση στόν Χριστιανισμό στόν ὁποῖο ἐντάσσεται δυστυχῶς καί ἡ Ὀρθοδοξία πού δέν ἀποτελεῖ θρησκεία ἀλλά Σῶμα Χριστοῦ-Ἐκκλησία, λόγῳ τοῦ ὑπερισχύοντος πολιτιστικοῦ ὑποβάθρου τῆς χώρας. «Τό προτεινόμενο καί ἤδη πιλοτικά ἐφαρμοζόμενο μάθημα τῆς μεταμοντέρνας ἤ διαθρησκευτικῆς πνευματικότητας δέν εἶναι μάθημα οὐδέτερο ἀντικειμενικό, κριτικό καί πλουραλιστικό ἀλλά (acontrario) κατηχητικό διότι καί οἱ τρεῖς μαθησιακές προσεγγίσεις πού χρησιμοποιοῦνται δηλ. ἡ φαινομενολογική, ἡ ἑρμηνευτική, ἡ διαθρησκευτική καί ἡ διαλογική δέν ἀποσκοποῦν στήν παροχή γνώσης γιά τίς θρησκεῖες ἀλλά στήν λεγομένη «κατανόηση», δηλ. στήν διαμόρφωση ἀτομικῶν συγκρητιστικῶν θρησκευτικῶν πεποιθήσεων πρός τήν κατεύθυνση τῆς ἑνότητος καί τῆς ποικιλίας τῶν παγκοσμίων θρησκειῶν» (Πρακτικά Πανελληνίου Ἐπιστημονικοῦ Συνεδρίου «Τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν. Προβληματισμός - Ἐπισημάνσεις – Προτάσεις» Ἐργαστήρι Παιδαγωγικῆς Χριστιανικῆς Παιδαγωγικῆς Τμήματος Ποιμαντικῆς καί Κοινωνικῆς Θεολογίας ΑΠΘ, Θεσσαλονίκη 2014, σελ. 277). Εὐνόητο τυγχάνει ὅτι ἡ ἐλαχιστότητά μου θά καλέσει τούς γονεῖς καί κηδεμόνες τῆς Μητροπολιτικῆς μου Περιφερείας καί θεωρῶ καί πολλοί ἄλλοι συνεπίσκοποι ἐνώπιον μίας τοιαύτης πνευματικῆς λαίλαπας καί ἑνός τόσο προδήλου σχεδιασμοῦ τοῦ ἀρχαίου πτερνιστοῦ καί βυθίου δράκοντος, νά δηλώσουν τήν ἀντίρρηση συνειδήσεώς των καί νά ἐπιτύχουν τήν ἀπαλλαγή ἀπό τό ἐν λόγῳ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν τῶν τέκνων τους, συμφώνως μέ τίς κατευθυντήριες ἀρχές τοῦ Toledoτοῦ ΟΑΣΕ (ToledoGuidingPrinciples, o.c. www.osce.org/odihr/29154, p.70-73) καί τίς συνταγματικές προβλέψεις τῆς ἐλευθερίας τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως τοῦ ἄρθρου 13.

Δέν θά ἀσκήσω κριτική πρός τούς ἀγαπητούς ἀδελφούς τοῦ Θεολογικοῦ συνδέσμου ΚΑΙΡΟΣ ἀλλά ἁπλά θά τούς ἐρωτήσω φιλαδέλφως καί ταπεινῶς ἐάν οἱ προτάσεις τους αὐτές συνάδουν μέ τόν Κυριακό λόγο: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν·» (Ματθ.28,19-20). Καί βέβαια ἐάν ὡς ὀρθόδοξοι θεολόγοι, μέλη τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν τό λειτούργημα καί τό χρέος τοῦ ἀποστόλου τῆς Πίστεως. Στή θέση τους οἱ θεοφόροι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας θά εἰσηγοῦντο ὅ,τι αὐτοί; Ἐάν ἰσχύει κατά τήν γνώμη των ὁ Γραφικός λόγος τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου: «Καί οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶἡ σωτηρία· οὐδὲ γὰρ ὄνομάἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸδεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς» (Πραξ. 4, 12). Ἐάν ἰσχύει ὁ Ψαλμικός λόγος «Πάντες οἱ θεοί τῶν ἐθνῶν δαιμόνια» (Ψαλμ. 95,5) θά τούς ὑπομνήσω δέ τήν μεταφυσική τῶν πράξεων τήν ὁποία μᾶλλον ἔχουν λησμονήσει καί τόν φοβερόν λόγον τοῦ Δομήτορος τῆς Ἐκκλησίας Κυρίου «ὁ ἀθετῶν ἐμὲ καὶ μὴ λαμβάνων τὰ ρήματά μου, ἔχει τὸν κρίνοντα αὐτόν· ὁ λόγος ὃν ἐλάλησα, ἐκεῖνος κρινεῖ αὐτὸν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ· (Ἰω. 12, 48).

Ἐξοχώτατε κ. Ὑπουργέ,

Ἐπιτρέψατέ μου νά Σᾶς ὑποβάλω μικρή ἀνασκόπιση τῶν θρησκειῶν καί τῶν θρησκευτικῶν ρευμάτων πού θά κληθοῦν οἱ μαθηταί κατά τήν Ὑμετέραν διάθεσι καί τήν πρόταση τοῦ Θεολογικοῦ Συνδέσμου ΚΑΙΡΟΣ «συστηματικά νά διδαχθοῦν καί νά ἔρθουν σέ ἐπαφή μέ τίς κύριες θρησκευτικές παραδόσεις ὅλου τοῦ κόσμου ὥστε μέσα ἀπό τήν ἔρευνα καί τήν συνεργασία νά μποροῦν νά ἀντιμετωπίσουν τήν προκατάληψη καί τήν ἔλλειψη ἀνεκτικότητας καί νά προωθήσουν τήν ἀλληλοκατανόηση καί τόν σεβασμό στήν ἑτερότητα» (ἐπιστολή θεολογικοῦ Συνδέσμου ΚΑΙΡΟΣ), ἄν καί διερωτῶμαι ποιός θά καθορίσει τίς κύριες θρησκευτικές παραδόσεις σέ ἕνα παγκόσμιο πολυθρησκευτικό γίγνεσθαι καί ἄν ἡ ἀλήθεια εἶναι ἰδεολόγημα ἐξαρτώμενο ἀπό τήν πληθυσμιακή ἀποδοχή του ἤ Πρόσωπο ἀποκεκαλυμένο ὅπως ἡ Ἐκκλησία διακηρύσσει;

Ἄρχομαι λοιπόν τοῦ καταλόγου:

Α. Ὑφιστάμεναι Θρησκεῖαι: Χριστιανισμός, Ἰνδουϊσμός, Τζαϊνισμός, Βουδισμός, Σιχισμός, Ζωροαστρισμός, Ἰουδαϊσμός, Ἰσλαμισμός, Μπαχαϊσμός, Κομφουκισμός, Ταοϊσμός, Σίνκυο, Σιντοϊσμός,

Β. ὑφιστάμενα Θρησκευτικά ρεύματα: Νεοπαγανισμός, Ἀνιμισμός, Σαμανισμός καί τά νέα θρησκευτικά κινήματα ὅπως Ραελιανισμός, Σαϊεντολογία, Κίνημα Ἀνθρωπίνου Δυναμικοῦ, Κίνημα τῆς Νέας Ἐποχῆς, Ρασταφαριανισμός, Πνευματική Ἀναζήτηση καί χιλιάδες νέα θρησκευτικά κινήματα πού σχετίζονται μέ τόν Χριστιανισμό τόν Ἰνδουϊσμό, τόν Βουδισμό, τήν Μαύρη Δύναμη, τό Λευκό Ἰσλάμ καί τίς Θρησκείες UFO.

Ἐξοχώτατε κ. Ὑπουργέ,

Διανοεῖσθε σέ ποιά τεραστία σύγχυση, σέ ποιό ὠκεανό, σέ ποιά ἄβυσσο σκοτεινῶν θρησκευτικῶν παραδοχῶν θέλετε νά ρίψετε τήν εὐαίσθητη νέα γενεά διά νά θεραπεύσετε μόνο τό Ὑμέτερο ἰδεολόγημα πού εἶναι σαφῶς ἀντιπαιδαγωγικό, διότι ὅπως εἶναι ἀνθρωπίνως ἀδύνατο στόν νέο ἄνθρωπο νά ἀφομοιώνει ἐκ παραλλήλου πολυποίκιλες μαθηματικές ἤ φυσικές θεωρίες καί τήν ἀναλυτική ἱστορία δέκα ἤ εἴκοσι κρατῶν ἔτσι εἶναι ἀδύνατο νά λειτουργήσει κριτικά ὁ δῆθεν «ἀναστοχασμός» τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν. Ἑπομένως εἶναι ἐξόχως ἀντιεπιστημονική ἡ Ὑμετέρα πρόθεσις καί τοῦ θεολογικοῦ Συνδέσμου ΚΑΙΡΟΣ καί τό μόνο πού θά ἐπιτευχθῆ θά εἶναι ἡ ἀποστροφή τῶν νέων ἀνθρώπων στό θρησκευτικό γεγονός συλλήβδην, μέ ἀποτέλεσμα ἄμεσο τόν ἀμοραλισμό καί τήν ἔκρηξη τῆς νεανικῆς ἐγκληματικότητος, στήν ἤδη τραγική καί ἀντϊηρωϊκή ἐποχή μας, διά τά ὁποῖα θά εἶστε οἱ ἠθικοί αὐτουργοί.

Εἶναι βέβαιο ὅτι ἡ Ὑμετέρα πρόθεσις καί ἡ πρότασις τοῦ Θεολ. Συνδ. ΚΑΙΡΟΣ μέ ἀφήγημα καί «πρόταγμα τήν αὐτοδιαμόρφωση τῆς συνείδησης μέ ἐκπαιδευτική διαδικασία πού ἀντιστέκεται στήν ἐπιβολή καί στήν χειραγώγηση καί ἐλευθερώνει ἀπό ὅτι ὀνομάζεται πρόσδεση στό παρελθόν» ὅπως ἀναφέρεται στό πιλοτικά ἐφαρμοζόμενο νέο πρόγραμμα σπουδῶν, στοχεύουν στό νά χάσουν τήν Ὀρθόδοξη αὐτοσυνειδησία τους οἱ μαθηταί μέ τήν πολυθρησκευτική παιδεία στήν ἀνώριμη ἡλικία τους, διότι δέν μένουν περιθώρια γιά νά ἀναπτυχθεῖ στίς ψυχές τους Ὀρθόδοξη Χριστιανική συνείδησι, ἡ ὁποία φυσιολογικά στήν ὥριμη ἡλικία τους θά λειτουργήση ὡς γνώμονας καί ὡς κριτήριο γιά τήν ἀξιολόγηση τῶν ἄλλων θρησκευτικῶν παραδόσεων. Ἄν ἀπό μικρή ἡλικία δέν ἀποκτήσουν σταθερά κριτήρια οἱ μαθηταί δέν θά ἀντιλαμβάνονται τό γνήσιο ἀπό τό νοθευμένο, τό ἀληθινό ἀπό τό κίβδηλο. Δέν θά διακρίνουν τήν Ὀρθοδοξία ἀπό τήν ἑτεροδοξία, θεωροῦντες ὡς δῆθεν Χριστιανισμό, τίς αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ, τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, τοῦ Προτεσταντισμοῦ πού ἐνέχονται γιά τό κακούργημα τῆς στρεβλώσεως καί τῆς διαστροφῆς τοῦ Εὐαγγελίου τῆς Ἀληθείας, τῆς Εἰρήνης καί τῆς Ἀγάπης. Δέν θά διακρίνουν τό Ὀρθόδοξο βίωμα πού συγκροτεῖ καί συνέχει τό Ἑλληνικό Ἔθνος ἀπό τά βιώματα τῶν ἀλλοπίστων. Ἡ ἀλλοίωσι τῆς δογματικῆς συνειδήσεως ἡ ὁποία μάλιστα ἑδραιώνεται γρήγορα στήν ἁπαλή ἡλικία τῶν μικρῶν μαθητῶν ὑποσκάπτει τήν δυνατότητα τῆς σωτηρίας ὅταν ὁ Χριστός παύει νά θεωρεῖται ὁ μόνος Σωτήρ τοῦ κόσμου, ὅταν ἡ ἁγιότης ἀλλάζει νόημα καί ἀποτελεῖ κοινό χαρακτηριστικό τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Κρίσνα, τοῦ Βούδα, τοῦ Μωάμεθ, τοῦ Μαχαβίρα, τοῦ Κομφούκιου, τοῦ γκουροῦ Νανάκ, τοῦ Ἀχούρα Μάζντα, τοῦ Δαλάϊ Λάμα, τοῦ Λάο Τσέ ἤ τοῦ Μπαχά Ἀλλάχ, ὅταν τά ἱερά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας δέν διαφοροποιοῦνται ἀπό τίς τελετουργίες τῶν ποικίλων θρησκειῶν ἡ πανθρησκεία ἔχει θέσει ἤδη τά θεμέλιά της στίς συνειδήσεις τῶν νέων ἀνθρώπων.

   Δυστυχῶς καί τό λέγω μέ πολύ ὀδύνη καί στήν Ὑμετέρα Ἐξοχότητα καί στούς ἀδελφούς τοῦ Συνδέσμου ΚΑΙΡΟΣ ἐπιφυλάσσεται ὁ αὐστηρός λόγος τοῦ θείου Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου τοῦ Πρωτοκορυφαίου, πρός Γαλάτας (1,6-9): «εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ’ ὅ παρελάβετε ἀνάθεμα ἔστω» καί ὁ κραταιός λόγος τοῦ ἱεροῦ Φωτίου στήν «Ἐγκύκλιο ἐπιστολή πρός τούς Ἀνατολῆς Ἀρχιερατικούς θρόνους» παρ. 16 «Τίς οὐ κλείσει τά ὤτα πρός τήν ὑπερβολήν τῆς βλασφημίας ταύτης; Αὕτη κατά τῶν Εὐαγγελίων ἵσταται, πρός τάς Ἁγίας παρατάσσεται Συνόδους, τούς μακαρίους καί ἁγίους παραγράφεται Πατέρας... Κατά πάντων ὁμοῦ τῶν ἁγίων Προφητῶν, Ἀποστόλων, Ἱεραρχῶν, Μαρτύρων καί αὐτῶν τῶν Δεσποτικῶν φωνῶν ἡ βλάσφημος αὕτη καί θεομάχος φωνή ἐξοπλίζεται».

Ἐξοχώτατε κ. Ὑπουργέ,

Ἐπιτρέψατέ μου ὡς νομικός νά Σᾶς εἴπω, ὅτι δίχα ἀναθεωρήσεως τοῦ Συντάγματος, γεγονός πού δέν μπορεῖ νά ἐπισυμβῆ ἐπί τῆς παρούσης Βουλῆς, ὡς ἡ νομολογία τοῦ ΣτΕ μέ δύο Ἀποφάσεις τήν 3356/1995 καί 2176/1998 καθώς καί ἡ γνωστή τελεσίδικος ἀπόφαση 115/2012 τοῦ Διοικητικοῦ Ἐφετείου Χανίων προβλέπουν τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν δέν εἶναι προαιρετικό ἀλλά ὑποχρεωτικό καί ἀσφαλῶς ὁμολογιακῆς κατεύθυνσης διά τούς Ὀρθοδόξους μαθητάς διότι τό Σύνταγμα ἐπιβάλλει θετικά τήν ἀνάπτυξη τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως μέσῳ τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ συστήματος.

Ὅπως εὔστοχα παρατηρεῖ ὁ Δικηγόρος κ. Σωτήριος Μιχελουδάκης: «Ἑρμηνεύοντας τίς διατάξεις (τοῦ Συντάγματος) σέ συνδυασμό μέ τήν ἐπίκληση τοῦ προδήλου πραγμα­τικοῦ δεδομένου ὅτι«ἡ συντριπτική πλειοψηφία τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ πρε­σβεύει τήν Ὀρθόδοξη Χριστιανική Θρησκεία», τό Δικαστήριο (Διοικητικό Ἐφετεῖο Χανίων) ἀποδέχεται καί καταφάσκει τόσο γιά τήν ὑποχρεωτικότητα ὅσο καί γιά τό χαρακτήρα τοῦ ΜτΘ τά ἑξῆς:

1. Ἡ ἀνάπτυξη τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης: α) Παρέχεται τουλάχι­στον σέ ἐπαρκῆ βαθμό, δηλαδή μέ ἐπάρκεια ὡρῶν διδασκαλίας, β) Διέπεται ἀπό τίς ἀρχές τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανικοῦ Δόγματος, γ) Ὑφίσταται ὑποχρεωτική διδασκαλία (τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανικοῦ Δογματος), δ) Προβλέπεται ὑποχρεωτική παρακολούθηση γιά τούς Ὀρθοδόξους μαθητές.

2. Τό ἰσχῦον ἑλληνικό Σύνταγμα ἐπισφράγισε ὅτι ὁ ἑλληνικός πολιτισμός ἐξακολουθεῖ νά τελεῖ σέ ὀργανική σχέση μέ τήν ὀρθόδοξη παράδοση, ἀναγνωρίζοντας τόν ὑψηλό παιδαγωγικό ρόλο τοῦ ΜτΘ, ἐφόσον μέσα ἀπό αὐτό προβάλλεται στό χῶρο τῆς ἑλληνικῆς παιδείας τόσο ὁ ὀρθόδοξος χριστιανικός πολιτισμός ὅσο καί ὁ τρόπος ζωῆς τῆς ζώσας, γιά ὅλους σχεδόν τούς Ἕλληνες, Ἐκκλησιαστικῆς Παράδοσης. Στήν κατάφαση αὐτή προβαίνει τό Δικαστήριο (Διοικ. Ἐφετεῖο Χανίων) μέ τό σκεπτικό ὅτι ὁ συνταγματικός νομοθέτης οὐδεμία μεταβολή ἐπέφερε μέ τήν ἀναθεώρηση τοῦ ἔτους 2001, διατηρώντας ἀπό τό Σύνταγμα τοῦ ἔτους 1975 ἀνέπαφη τόσο τήν ἐπίκληση τῆς «ἁγίας καί ὁμοουσίου καί Ἀδιαίρετου Τριάδος» στην προμετωπίδα τοῦ Συντάγματος, ὅσο ἐπίσης καί τή διάταξη τοῦ ἄρθρου 3 καθώς καί τήν ἀναφορά -στό ἄρθρο 16 παρ. 2- (μεταξύ τῶν στόχων τῆς παιδείας) στήν ἀνάπτυξη τῆς «θρησκευτικῆς» συνείδησης. Κατά συνέπεια, τό ἰσχῦον Σύνταγμα ἐπιβάλλει τήν ὑποχρέωση καί τό καθῆκον στό Κράτος νά ἐξασφαλίζει στούς μαθητές, ἐκτός ἀπο τή γενική παιδεία, καί τήν ἀνάπτύξη τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης μέ τούς ὅρους πού προαναφέρθηκαν (ὑπό 1).

3. Ἡ Πολιτεία ὀφείλει, ἐνόψει τῆς ἀνάπτυξης τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης σύμφωνα μέ τά παραπάνω νά ἐξασφαλίσει τή διδασκαλία τοῦ ΜτΘ μέ τά προαναφερόμενα χαρακτηρηστικά, λαμβάνοντας τά κατάλληλα κατά περίπτωση νομοθετικά καί κανονιστικά μέτρα, ὅπως ἡ κατάρτιση τῶν προγραμμάτων διδασκαλίας μέ ὕλη πού συνάδει ιιέ τό δόγμα τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς διδασκαλίας». (Πρακτικά ὅ.ἀ. σελ. 142 ἑπ.)

Γιά τό ὑπό συζήτηση θέμα πολύ εὔστοχα ὁ φίλτατός μοι Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτης κ. Κωνσταντῖνος Ραμιώτης, τ. Δικαστής παρατηρεῖ: «Ἡ Γενική Συνέλευση τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν μέ τό Διεθνές Σύμφωνο γιά τά ἀτομικά καί πολιτικά δικαιώματα τῆς 16ης Δεκ. 1966, πού κύρωσε ὁ Ἕλληνας νομοθέτης μέ τόν Ν. 2462/1997 (ΦΕΚ τ.Α 25/26.2.1997) ἀναγνωρίζει ὅτι τά δικαιώματα αὐτά πηγάζουν ἀπό τήν ἐγγενῆ ἀξιοπρέπεια τοῦ ἀτόμου, δήλ. εἶναι φυσικά δικαιώματα. Ἐπίσης ἡ Γενική Συνέλευση τῶν Ἡνωμ. Ἐθνῶν μέ τό ἄρθρο 18 τοῦ τρίτου μέρους ἐξειδικεύει τό περιεχόμενο τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας καί σαφῶς ὁρίζει ὅτι ἡ ἐλευθερία ἐκδήλωσης τῆς θρησκείας ἤ τῶν πεποιθήσεων δέν μπορεῖ νά ὑπόκειται παρά μόνον σέ ὅσους περιορισμούς ὁρίζει ὁ νόμος καί εἶναι ἀπαραίτητοι γιά τήν προστασία τῆς δημόσιας ἀσφάλειας, τάξης καί ὑγείας ἤ ἠθικῆς–ἤ τῶν θεμελιωδῶν δικαιωμάτων καί ἐλευθεριῶν τῶν ἄλλων.

Ὁρίζει ἀκόμη ἡ Γ.Σ. ὅτι τά συμβαλλόμενα κράτη, μεταξύ τῶν ὁποίων καί ἡ χώρα μας, ἀναλαμβάνουν τήν ὑποχρέωση νά σέβονται τήν ἐλευθερία τῶν γονέων ἤ τῶν νομίμων κηδεμόνων, νά φροντίζουν γιά τή θρησκευτική καί ἠθική ἀγωγή τῶν παιδιῶν τούς σύμφωνα μέ τίς πεποιθήσεις τους. Ἐξάλλου ἡ Διεθνής Σύμβαση τῆς Ρώμης μέ τό ἄρθρο 2 τοῦ προσθ. πρωτοκόλλου ρητῶς ὁρίζει ὅτι τό κράτος ἀναλαμβάνον τήν ὑποχρέωση ἐπί τοῦ πεδίου τῆς μορφώσεως καί ἐκπαιδεύσεως θά σέβεται τό δικαίωμα τῶν γονέων, ὅπως ἐξασφαλίζουν τή μόρφωση αὐτή συμφώνως πρός τίς ἴδιες αὐτῶν θρησκευτικές καί φιλοσοφικές πεποιθήσεις. Καί ἡ σύμβαση τῆς Ρώμης κυρώθηκε μέ τό Ν.Δ. 53/1974.

Κατ’ ἀκολουθία τῶν ἀνωτέρω, ἤτοι ἀπό τίς διεθνεῖς συμβάσεις καί τίς διατάξεις τοῦ Συντάγματος 16, παρ. 2 πηγάζει τό δικαίωμα τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ὡς ὀργάνων τῆς Ἐκκλησίας, πού τήν ἐκπροσωποῦν καί ἐκπροσωποῦν καί τούς γονεῖς, νά ἐγκρίνουν ὅλα τά διδακτικά βιβλία τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν (βλ. καί Χρ. Σγουρίτσα, Συντ. Δίκαιο, Τομ. Β΄, τεῦχ. Α΄ σελ. 12).

Ἑπομένως, τό Ὑπουργεῖο Παιδείας καί τό Ἰνστ. Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς, αὐτεξουσίως, χωρίς τήν ἔγκριση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου δέν μπορεῖ νά δώσουν στά σχολεῖα βιβλία μαθήματος θρησκευτικῶν χωρίς νά διαφυλάσσεται ὁ χριστιανικός χαρακτήρας του» (Ἐφημ. «Καθημερινή» 23/10/2015).

Ἐξοχώτατε κ. Ὑπουργέ,

Ἐπιτρέψατέ μου νά ἀναφερθῶ πέραν τῶν ἀνωτέρω καί εἰς τό ἐξόχως πολυσήμαντο ζήτημα τῆς ἀνιδρύσεως Κατευθύνσεως Ἰσλαμικῶν Σπουδῶν στήν Ὁμολογιακή Θεολογική Σχολή τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ὡς ὁ Κοσμήτωρ Αὐτῆς Καθηγητής κ. Μιλτ. Κωνσταντίνου εἶχε γνωστοποιήση μέ τήν χορηγία τοῦ Ἐμιράτου τοῦ Ὀμάν(!!!). Τό τραγελαφικό τῆς ἐν λόγῳ πρωτοβουλίας σύγκειται στό γεγονός ὅτι ἡ ὁμολογιακή Θεολογική Σχολή τοῦ Α.Π.Θ. ἔχει συγκεκριμένη ὁμολογιακή βάση καί ὀντολογικό θεμέλιο τήν Τριαδολογία, τήν Χριστολογία, τήν Ἐκκλησιολογία καί τήν ἐσχατολογία τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας ἐνῶ ἡ σχεδιαζόμενη Κατεύθυνσι Ἰσλαμικῶν Σπουδῶν στήν ἰδία Θεολογική Σχολή τά ἐντελῶς ἀντίθετα, τόν ἀντιτριαδισμόν καί τήν κατεγνωσμένη ὑπό τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου Χριστολογική αἵρεση τοῦ Ἀρειανισμοῦ καί τήν ὑλιστική ἐσχατολογία. Ἀντιλαμβάνεσθε εὐχερῶς ὅτι αὐτό ἀποτελεῖ παγκόσμια πρωτοτυπία πού δέν συμβαίνει πουθενά σέ καμμία χῶρα τῆς γῆς, καί βέβαια ὑποβάλλομε τήν ρητορική ἐρώτησι στούς εἰσηγητές τῆς ρυθμίσεως ἐάν θά ἦτο ποτέ δυνατόν οἱ θεοειδεῖς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας νά συστέγαζαν στό ἴδιο ἐκπαιδευτικό Ἵδρυμα τήν Ἀλήθεια τῆς θείας Ἀποκαλύψεως καί τήν ἐγκληματική ἀπομείωση καί στρέβλωσή της, ὡς αὐτή πού ἀνθρωποπαθῶς διετύπωσε ὁ Ἄραβας ἔμπορος Μωάμεθ πού συνῆψε τόν 7ο γάμο του μέ τήν σύζυγο τοῦ γιοῦ του Ζαΐντ καί τόν 9ο γάμο του μετά τῆς 7ετούς κορασίδος Ἀϊσέ !!! (Θαυμάσατε Προφήτη!!!) ἀντιγράφων τόν Ἄρειο, τόν Ἀπολλινάριο, τό Νεστόριο, τόν Σεβῆρο καί τόν Διόσκορο.

Τέλος Ἐξοχώτατε κ. Ὑπουργέ ἐπειδή πολύς λόγος γίνεται μέ τό ζήτημα τοῦ λεγομένου χωρισμοῦ Ἐκκλησίας-Πολιτείας δυστυχῶς μέ μόνο ἐφαλτήριο τό θράσος τῆς ἀγνοίας κάποιων ἐκ τῶν ὁμιλούντων, θά ἤθελα νά ἐπισημειώσω ὅτι ἡ Ἀρχή τῆς Ἀνεξιθρησκείας πού διέπει τόν θεμελιώδη Νόμο τοῦ Κράτους, τό Σύνταγμά μας (ἀρ. 13) πηγάζει ὄχι μόνο ἀπό τήν ἰδιοπροσωπεία μας ἀλλά κυρίως ἀπό τήν θρησκευτική μας πίστη καί τίς Εὐαγγελικές Ἀρχές τῆς θεοσδότου ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καί ἀσφαλῶς ἀπό τήν αἰώνια διακήρυξη τοῦ Δομήτορος τῆς Ἐκκλησίας «ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν» (Μαρκ. 8, 34). Ἡ εὐλογημένη χώρα μας εἶναι μία χώρα στήν ὁποία οἱ πάντες ἀπολαμβάνουν τῆς ἐλευθερίας τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως καί ἡ Ἁγιωτάτη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος οὐδέν πλεονέκτημα ἔχει πέραν τῆς διά τούς γνωστούς ἱστορικούς λόγους ἀναγνωρίσεως ὅτι τά Νομικά Αὐτῆς Πρόσωπα κατά τάς νομικάς των σχέσεις εἶναι ΝΠΔΔ (ἄρθρ. 1 Ν. 590/1977 ΦΕΚ τ. Α 146) πού συνεπιφέρει ὅμως καί τόν κατασταλτικό ἔλεγχο τῶν ἐλεγκτικῶν ὀργάνων τοῦ Κράτους! Τήν αὐτή ὅμως νομική προσωπικότητα πάλι δι’ ἱστορικούς λόγους ἔχει καί τό Κεντρικό Ἰσραηλιτικό Συμβούλιο τῆς Ἑλλάδος καί οἱ Ἑβραϊκές κοινότητες Ν. 2456/1920 (ΦΕΚ Α΄ 173) ΑΝ2544/1940 (ΦΕΚ Α΄287), ΑΝ 846/1946 (ΦΕΚ Α΄144), ΝΔ 301/1869 (ΦΕΚ 195), ΠΔ 182/1978 (ΦΕΚ Α΄40) ἐνῶ οἱ 3 Μουσουλμανικές Μουφτεῖες Ξάνθης, Κομοτηνῆς καί Διδυμοτείχου εἶναι «δημόσιες ὑπηρεσίες τοῦ Κράτους» μέ πλήρη δικαιοδοτική ἁρμοδιότητα ἀσκουμένη κατά τίς ἐπιταγές τοῦ Μουσουλμανικοῦ δικαίου (Σαρία). Ὁ Μουφτῆς «ἀσκεῖ δικαιοδοσία μεταξύ Μουσουλμάνων Ἑλλήνων πολιτῶν τῆς περιφερείας του ἐπί γάμων, διαζυγίων, διατροφῶν, ἐπιτροπειῶν, κηδεμονιῶν, χειραφεσίας ἀνηλίκων, ἰσλαμικῶν διαθηκῶν καί τῆς ἐξ ἀδιαθέτου διαδοχῆς ἐφ’ὅσον οἱ σχέσεις ταῦται διέπονται ἀπό τόν Μουσουλμανικό Νόμο» (ἄρθρο 5 Νόμου 1920/1991 (ΦΕΚ 182 Α΄ 24.12.1990) ὅπως προβλέπει ἡ διεθνής Συνθήκη τῆς Λωζάνης τοῦ 1923 (ἄρθρα 14 καί 37-44). Κατά ταῦτα μέ ποῖο νόμιμο τρόπο θά ὑποβιβασθεῖ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος σέ Νομικό Πρόσωπο ἰδιωτικοῦ δικαίου ἤ ἰδίου δικαίου (Θρησκευτικό Πρόσωπο) τοῦ Ν. 4301/2014 (ΦΕΚ Α΄ 223/17.1.2014) τήν στιγμή πού θά παραμείνουν Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου τό Κεντρικό Ἰσραηλιτικό Συμβούλιο τῆς Ἑλλάδος καί οἱ Ἰσραηλιτικές Κοινότητες καί δημόσιες ὑπηρεσίες τοῦ Κράτους οἱ Μουσουλμανικές Μουφτεῖες; Καί μέ ποῖο νομικό τρόπο κατ’ ἐπιταγή τῆς ἀρχῆς τῆς ἰσότητος τοῦ Συντάγματος θά ὑποβιβασθοῦν οἱ Μουσουλμανικές Μουφτεῖες σέ ΝΠΙΔ γιά νά παρακολουθήσουν τήν ὑποβάθμιση τῆς νομικῆς προσωπικότητος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὅπως προτείνει ὁ Ἐλλογ. Πρόεδρος τῆς Ἕνωσης γιά τά Δικαιώματα τοῦ Ἀνθρώπου Καθηγητής κ. Κώστας Τσιτσελίκης (Ἐφημερίδα τῶν Συντακτῶν 3/10/2015) καί τήν ἴδια στιγμή θά διατηρήσουν τή δικαιοδοσία ὡς ὑπηρεσίες τοῦ Κράτους ἀπονομῆς δικαίου σέ Ἕλληνες Μουσουλμάνους πολίτες; Κι ἀκόμη ὑφίσταται σήμερα νομική δυνατότης τροποποιήσεως τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάνης καί ὑποβαθμίσεως τῆς νομικῆς προσωπικότητος τῆς μουσουλμανικῆς μειονότητος τῆς Ἑλλάδος πού δικαίως θά διεκδικήση πλέον τήν ἐκλογή ἀντί τοῦ διορισμοῦ ἀπό τό κράτος τῶν Μουφτήδων; Σήμερα τό Ἑλληνικό Δημόσιο ἀντιμετωπίζει διεθνῶς τό πολύ εὐαίσθητο νομικό θέμα τοῦ διορισμοῦ ἀντί τῆς ἐκλογῆς ἀπό τήν Μουσουλμανική μειονότητα, στηριζόμενο στό γεγονός ὅτι οἱ Μουσουλμανικές Μουφτεῖες εἶναι δημόσιες ὑπηρεσίες τοῦ Κράτους καί ἔχει τό Δημόσιο τήν ἁρμοδιότητα τοῦ διορισμοῦ τῶν ἀσκούντων τήν σχετική διακαιοδοσία. Ἐάν ἡ Κυβέρνησή Σας δέν ἔχει πρόβλημα μέ τήν «ἐκλογή» τῶν Μουφτήδων ἀπό τό Τουρκικό Προξενεῖο τῆς Κομοτηνῆς ἡ «Κοσοβοποίηση» τῆς Θράκης θά εἶναι θέμα ὀλίγων μηνῶν καί ἡ τύχη τῆς Κυβερνήσεώς Σας θά εἶναι ἀνάλογη αὐτῆς τοῦ Δημ. Γούναρη.

Ἀντιλαμβάνεσθε λοιπόν εὐχερῶς τίς «καυτές πατάτες» καί ὅτι τά σχετικά ἰδεολογήματα εἶναι ὡραῖα μέν γιά φαντασιώσεις καί δῆθεν ἀριστερές «προοδευτικές συνεντεύξεις» ἀλλά στήν ἀδήριτη καί σκληρή πραγματικότητα τοῦ βίου εἶναι μόνο φληναφήματα καί πομφόλυγες!!!

Εὐχόμενος εἰλικρινῶς καλήν δύναμι στό πολύμοχθο καί δυσχερές ἔργο Σας διατελῶ,

Μετά τιμῆς καί εὐχῶν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Η Χορωδία των Εκπαιδευτηρίων της Ι.Μ.Πειραιώς, στο Μέγαρο Μουσικής

Μια ξεχωριστή εμπειρία έζησαν μαθητές και μαθήτριες των Εκπαιδευτηρίων της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς το Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2015.

Οι μικροί μαθητές είχα την ευκαιρία να βρεθούν κοντά σε έναν μεγάλο Έλληνα μουσικοσυνθέτη, συμμετέχοντας στο «χρονικό» του Γιάννη Μαρκόπουλου,
καθώς και στην παρουσίαση της νέας δισκογραφικής του δουλειάς με τίτλο «Εντεύθεν».

Το «χρονικό» είναι ένα μουσικό έργο που περιγράφει με μοναδικό τρόπο την επώδυνη πορεία του ελληνισμού στον 20ό αιώνα, ενώ στο «Εντεύθεν» συμμετέχουν ερμηνευτικά ο Γιώργος Νταλάρας, ο Δήμος Αναστασιάδης, η Δάφνη Ζουρνατζή, η δωδεκαμελής μικτή χορωδίαFonsMusicalisκαι η παιδική χορωδία των εκπαιδευτηρίων της τοπικής μας Εκκλησίας.

Η Εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο κατάμεστο από θεατές Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, όπου τα παιδιά των εκπαιδευτηρίων μας παρουσίασαν για μία ακόμη το ταλέντο τους και εμπλούτισαν την εμπειρία τους μιας και κατά το παρελθόν έχουν βρεθεί σε αντίστοιχες μεγάλες εκδηλώσεις.

Όπως είναι γνωστό τα εκπαιδευτήρια της τοπικής μας Εκκλησίας (παιδικός σταθμός, νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο), εκτός απο το ωρολόγιο πρόγραμμά, δίνουν δυνατότητες στα παιδιά να αναπτύξουν τα ταλέντα τους, δημιουργώντας κατάλληλες ευκαιρίες, αλλά και τις προϋποθέσεις για πραγματική και ουσιαστική ψυχαγωγία.

 

Μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα των Εκπαιδευτηρίων πατώντας εδώ.